Γράμμα 17

Από το βιβλίο "«Γράμματα σε Μία Νεαρή Φίλη»"

 Είναι καλό να πειραματίζεσαι με την ταύτιση. Και πώς πειραματιζόμαστε με οτιδήποτε; Από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο; Λέμε: «αυτό είναι δικό μου», «τα παπούτσια μου», «το σπίτι μου», «η οικογένειά μου», «η δουλειά μου», «η θρησκεία μου»· με  την ταύτιση μαζί τους έρχεται ο αγώνας για να τα κρατήσουμε. Το να κάνουμε δικό μας οτιδήποτε γίνεται συνήθεια. Κάθε αναστάτωση που θα μπορούσε να κόψει αυτήν τη συνήθεια φέρνει πόνο κι ύστερα αγωνιζόμαστε για να ξεπεράσουμε τον πόνο. Αλλά η ταύτιση, το αίσθημα της ιδιοκτησίας, ανήκει σε κάτι που συνεχίζεται. Αν πειραματιστεί κανείς στ’ αλήθεια μ’ αυτό, έχοντας απλώςεπίγνωση, χωρίς καμιά επιθυμία ν' αλλάξει ή να διαλέξει το ένα ή το άλλο, τότε θ' ανακαλύψει πάρα πολλά εκπληκτικά πράγματα στον εαυτό του. Ο νους είναι το παρελθόν, οι αναμνήσεις, που είναι η πηγή της ταύτισης. Και μπορεί ο νους, έτσι όπως τον ξέρουμε, να λειτουργήσει χωρίς τη διαδικασία της ταύτισης; Βρες το· παίξε μαζί του· έχε επίγνωση των κινήσεων της ταύτισης με τα κοινά καθημερινά πράγματα και με τα πιο αφηρημένα. Βρίσκει κανείς παράξενα πράγματα: πώς σβήνει σιγά-σιγά η σκέψη, πώς παίζει παιχνίδια στον ίδιο της τον εαυτό.   Άσε την επίγνωση να κυνηγάει τη σκέψη στους διάδρομους του νου· ξεσκεπάζοντας την, χωρίς να διαλέγει, ας’ την να κυνηγάει ασταμάτητα.

  Είναι ιδιαίτερα δύσκολο -έτσι όπως είναι φτιαγμένος κανείς- να μην επιθυμεί, να μη λαχταρά κάποια πράγματα και γεγονότα, να μη συγκρίνει. Ό,τι κι αν συμβαίνει, η επιθυμία, η λαχτάρα και η σύγκριση συνεχίζουν. Πάντοτε λαχταρούμε να έχουμε κάτι περισσότερο ή λιγότερο, λαχταρούμε για τη συνέχιση κάποιας ευχαρίστησης ή την αποφυγή ενός πόνου. Εκείνο που είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον, είναι τούτο: Γιατί ο νους δημιουργεί ένα κέντρο μέσα του, γύρω από το οποίο κινείται και στήνει όλη του την ύπαρξη; Η ζωή είναι χίλιες δυο επιρροές, αμέτρητες πιέσεις, συνειδητές και ασυνείδητες. Ανάμεσα απ' αυτές τις πιέσεις και τις επιρροές διαλέγουμε κάποιες, παραμερίζουμε άλλες, κι έτσι σταδιακά χτίζουμε το κέντρο. Δεν τις αφήνουμε όλες αυτές τις πιέσεις και τις επιρροές να περνάνε, να προσπερνάνε χωρίς να επιδρούν επάνω μας. Κάθε επιρροή, κάθε πίεση επιδρά πάνω μας· οι επιδράσεις χωρίζονται σε καλές ή κακές και δεν μοιάζουμε ικανοί να παρακολουθούμε, να έχουμε επίγνωση των πιέσεων χωρίς να συμμετέχουμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο: είτε με το ν' αντιστεκόμαστε σ' αυτές είτε με το να τις καλωσορίζουμε. Η αντίσταση ή το καλωσόρισμα είναι που φτιάχνουν αυτό το κέντρο απ' όπου δρούμε. Μπορεί ο νους να μη δημιουργεί αυτό το κέντρο; Η απάντηση μπορεί να βρεθεί μόνο μέσα από τον πειραματισμό κι όχι μέσα από κάποιο είδος αποδοχής ή άρνησης. Πειραματίσου, λοιπόν, και βρες. Με το τελείωμα αυτού του κέντρου, υπάρχει αληθινή ελευθερία.

“ Στην υποταγή υπάρχει πάντα ο φόβος και ο φόβος θολώνει το μυαλό. „
© 2013 Krishnamurti Library of Athens, all rights reserved.