Γράμμα 9

Από το βιβλίο "«Γράμματα σε Μία Νεαρή Φίλη»"

   Μέσα από το κτήμα περνάει ένας χείμαρρος. Δεν είναι ήσυχα νερά που κυλάνε ειρηνικά προς το μεγάλο ποτάμι, αλλά ένας χαρούμενος, γεμάτος θόρυβο χείμαρρος. Όλη η περιοχή τριγύρω είναι γεμάτη λόφους και ο χείμαρρος φτιάχνει πολλούς καταρράχτες.  Σ' ένα σημείο υπάρχουν τρεις καταρράχτες που πέφτουν από διαφορετικό ύψος. Εκείνος που πέφτει από πιο ψηλά κάνει τον δυνατότερο θόρυβο, ενώ οι άλλοι δύο, χωρίς να είναι τόσο πολύτιμοι, δεν είναι καθόλου ασήμαντοι. Και οι τρεις καταρράχτες βρίσκονται σε  διαφορετικά σημεία κι έτσι υπάρχει ένας αδιάκοπος ζωντανός ήχος. Πρέπει ν' αφουγκραστείς για ν' ακούσεις τη μουσική. Είναι μια ορχήστρα που παίζει ανάμεσα στους δενδρόκηπους και τους ανοιχτούς ουρανούς, αλλά η μουσική είναι παντού. Πρέπει να την αναζητήσεις, πρέπει ν' αφουγκραστείς, πρέπει να γίνεις ένα με τα νερά που κυλάνε για ν' ακούσεις τη μουσική τους. Πρέπει να γίνεις ένα με τα πάντα για να την ακούσεις: με τον ουρανό, τη γη, τα δέντρα που υψώνονται στον ουρανό, τα πράσινα λιβάδια και τα τρεχούμενα νερά. Τότε μόνο μπορείς να την ακούσεις. Αλλά πού να μπαίνει σε τέτοιες φασαρίες κανείς. Βγάζει ένα εισιτήριο, κάθεται σε μια αίθουσα, περιτριγυρισμένος από ανθρώπους και η ορχήστρα παίζει ή κάποιος τραγουδάει. Κάνουν άλλοι όλη τη δουλειά για σένα: Κάποιος συνθέτει τη μουσική ή το τραγούδι, ένας άλλος παίζει ή τραγουδά κι εσύ πληρώνεις κι ακούς. Όλα στη ζωή, εκτός από πολύ λίγα, είναι από δεύτερο, τρίτο ή και τέταρτο χέρι: οι θεοί, η ποίηση, η πολιτική, η μουσική, κι έτσι η ζωή μας είναι άδεια. Καθώς είναι άδεια, προσπαθούμε να τη γεμίσουμε με μουσική, με θεούς, με έρωτα, με διάφορες μορφές φυγής, κι αυτό το ίδιο το γέμισμα είναι και το άδειασμα. Αλλά η ομορφιά δεν μπορεί ν' αγοραστεί. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ομορφιά, ενώ οι άνθρωποι ικανοποιούνται με πράγματα από δεύτερο χέρι. Η μόνη   πραγματική επανάσταση είναι να τα πετάξεις όλα μακριά και μόνον τότε θα υπάρχει η δημιουργικότητα της αλήθειας.

   Είναι παράξενο το πόσο επιμένει ο άνθρωπος στη συνέχιση όλων των πραγμάτων: των σχέσεων, της παράδοσης, της θρησκείας, της τέχνης. Δεν υπάρχει ένα σταμάτημα κι ύστερα μια καινούργια αρχή. Αν ο άνθρωπος δεν είχε βιβλία, αρχηγούς, κανέναν ν' αντιγράψει, κανέναν ν' ακολουθήσει, να παραδειγματιστεί, αν ήταν τελείως μόνος, ξεγυμνωμένος από κάθε γνώση του, θα 'πρεπε να ξαναπιάσει τα πράγματα από την αρχή. Εννοείται ότι αυτό το πλήρες ξεγύμνωμα του εαυτού του, θα πρέπει να το κάνει κανείς εντελώς και ολοκληρωτικά αυθόρμητα και με τη θέλησή του, αλλιώς θα τρελαθεί, θα σπρώξει τον εαυτό του σε κάποιο είδος νεύρωσης. Επειδή, καθώς φαίνεται, είναι πολύ λίγοι ικανοί γι' αυτή την πλήρη μοναχικότητα, ο κόσμος συνεχίζει την ίδια παράδοση -στην τέχνη, στη μουσική, στην πολιτική, στους θεούς- που φέρνει αδιάκοπα δυστυχία. Αυτό είναι που συμβαίνει στον κόσμο στις μέρες μας. Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο, υπάρχουν μόνον αντιθέσεις και κόντρα-αντιθέσεις. Στη θρησκεία συνεχίζει το παλιό μοντέλο, φόβος και δόγμα· στην τέχνη η προσπάθεια για να βρεθεί κάτι καινούργιο. Αλλά ο νους δεν είναι καινούργιος, είναι ο ίδιος γερασμένος νους ‑κυριαρχημένος από την παράδοση, το φόβο, τη γνώση και τις εμπειρίες- που προσπαθεί να βρει το καινούργιο. Και είναι ο ίδιος ο νους που πρέπει, ν' απογυμνώσει μόνος του τον εαυτό του ολοκληρωτικά, για να υπάρξει το καινούργιο. Αυτό είναι πραγματική επανάσταση.

   Φυσάει νοτιάς που φέρνει μαύρα σύννεφα και βροχή, ενώ τα πάντα στη φύση βάζουν προσπάθεια για ν’ ανοίξουν να τη δεχτούν και να ξανανιώσουν.

“ Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα „
© 2013 Krishnamurti Library of Athens, all rights reserved.